Deeltje twee over de kermis lang geleden op een zondagochtend.

Je denkt als mens zijnde dat er niets bijzonders gebeurd op zo´n kermis, maar daar kun je je in vergissen.

 Ik liep daar mijn ding te doen als volwassenen ( dat hoop je, dat je volwassen bent) , tussen de hulkjes, en de spidermannen, en de lijken en andere griezels, toen ik opeens vanuit mijn linker of rechter ooghoek iets zag vliegen. Nu zie ik dat wel vaker, of denk dat ik het zie, maar deze keer bleek het te gaan om een paars-roze olifant die spontaan los was geschoten van het apparaat waar hij normaliter aan vast zat. 

Hij deed zijn rondje, vloog vlak langs me heen en vroeg langs zijn slurf weg of ik behoefte had aan een kort gesprek, en ik had daar wel oren naar. Hij bleef tijdens het gesprek zo'n beetje in mijn buurt vliegen en ondertussen vertelde hij dat hij soms de neiging had om even los te komen van dat wat hem vast hield, en dat dit zo'n moment was. Of ik daar ook wel eens behoefte aan had, vroeg hij, en ik vertelde hem dat die behoefte wel eens aanwezig was, met dat verschil dat ik eigenlijk alleen in gedachten ergens vast dacht te zitten, en hij daadwerkelijk aan een kermisattractie zat vastgeschroefd. Maar het gevoel was denk ik hetzelfde. Gewoon even het gevoel hebben dat je los bent van alles waar je aan vast denkt te zitten kan voelen als een vliegreis over de kermis.

We begrepen elkaar wat dat betreft volkomen.

Het gesprek duurde nog iets langer dan alleen bovenstaande stukje, maar dat is privé. Wel heb ik een foto mogen maken van hem terwijl hij zijn rondje deed.

Het aanbod van hem of ik zin had om in het bakje te gaan zitten en een rondje mee te gaan heb ik vriendelijk afgeslagen. Hij zei dat ik niet wist wat ik miste, maar wees eerlijk, als je dat niet weet dan heb je ook niets gemist.

Was er nog meer te beleven? Ja, genoeg, en hieronder een paar foto's die dat bewijzen.

Soms heb je van die mensen die niets zeggen maar met hun blik vragen wat je hier te zoeken hebt. Batman is daar heel goed in.

Een verbaasde dame die van schrik haar hoofd vasthield toen ze me zag. Ik kan me daar iets bij voorstellen, want die neiging heb ik regelmatig wanneer ik mezelf in de spiegel zie. 

                              Collega olifant van de vliegende, die mij vriendelijk de weg wees.

                                

Timmie muis, het vriendje van Dumbo kwam ik ook nog tegen terwijl hij het welbekende liedje "een muis in de molen" zong. 

Voor de nieuwsgierige onder ons, de link naar het liedje Muis in de molen.

Kleine waarschuwing: zit het liedje eenmaal in je kop, dan is het lastig om het te laten verdwijnen.

Tot de volgende keer maar weer.